öyle


... Gençlik, ah Gençliiik... hatırası bile bahar açtırır insanın yüzüne. 

Kimi gün ağlasam da gidenin arkasından, çoğu gün koparım melankolik haleti ruhiyeden. Kafamın içinde müzik çalar. Gecenin ışıklı yollarında arşınlarım şehir kaldırımlarını, bir hiç kimse olmanın verdiği dayanılmaz hafifliği çekerim içime. Kendi çemberimde, kendimle dolu, kusursuz olmasa da yeterince özgür ve duyumsayabilecek kadar derin. Severim yani kendimi. Bu gibi günlerde, yaşamı geldiği gibi alırım.  Ruhum yükselir. Olduğum anda, olduğum yaştan memnun, yaşadıklarıma tebessüm ederim.



Ama günü gelir, hayat ısırır. Gece yatak döşek. Ruhum karıncalanır. Kan gitmez kalbime. Üşürüm. Bir zombieye benzer duygularım. Ölü ama diri. Ceset cümleler kurarım, tükürürüm imgelerime. Dünyayı gömesim gelir... 

bir andır bu sadece...